جام جم:داشتن زندگي جاودانه از آرزوهاي ديرينه بشر بوده و هست. انسان هاي قرون گذشته براي تحقق اين آرزوي شيرين، با اشتياق تمام آب يا مايع حيات را جستجو کردند؛ جستجويي که راه به ناکجاآباد داشت.انسان با گذر زمان دريافت که آب يا مايع حيات وجود خارجي ندارد و عامل يا عوامل ديگري در تعيين طول عمر او و ساير جانداران نقش ايفا مي کند. اما اين عامل يا عوامل کدامند و آيا درون بدن نهفته اند يا به محيط پيرامون تعلق دارند؟

دانشمندان سالهاست تحقيقات گسترده اي را در سراسر جهان براي شناسايي عامل يا عوامل پيري در موجودات زنده آغاز کرده اند که يکي از اين تحقيقات در سال 1995ميلادي نتايج جالب و شگرفي به دست داد.
لئونارد گارنت و همکارانش در اين سال موفق به شناسايي و کشف ژني موسوم به SIR2درسلولهاي مخمرشدندکه به گفته آنهاتنظيم سرعت پيري را در سلولها به عهده دارد. نتايج مطالعات بعدي سايردانشمندان در رابطه با SIR2نشان داد که با افزودن نسخه کپي شده اين ژن به کرمها و پشه هاي ميوه مي توان طول عمر آنها را افزايش داد.
اين کشف بعدها پوشش گسترده اي يافت و به توليد داروهاي ضدپيري در چندين شرکت بيوتکنولوژي انجاميد، اما ادعاي اخير متخصصان ژنتيک مولکولي دانشگاه کاليفرنياي جنوبي توليد اين داروها را متوقف کرد.
نتايج تحقيقات گروهي اين محققان که طي مقاله اي با عنوان: SIR2 مانعي براي افزايش عمر» در نشريه زيست شناسي Cell نيز به چاپ رسيده است ، نشان مي دهد ژن SIR2 برخلاف آنچه تاکنون تصور مي شد، نه تنها بر طول عمر انسان و ساير جانداران نمي افزايد بلکه روند پيري را در آنها تسريع مي بخشد.اين تيم تحقيقاتي در آزمايش هاي خود به جاي افزودن يک نسخه کپي شده از SIR2به مخمرها نمونه اصلي آن را حذف کرده و شرايط جديدي را براي آنها ايجاد کردند که عبارت بود از تجديد دريافت کالري و حذف دو ژن جهش يافته با نامهاي RAS2 و SCH9که کنترل ذخيره مواد غذايي و پيشگيري از آسيب سلولي را به عهده دارند.
هنگامي که اين ارگانيسم ها در معرض اکسيدان ها، حرارت و بي غذايي قرارگرفتند، مقاومت بالايي از خود به نمايش گذاشتند. آنها در طول آزمايش هاي خود دريافتند ارگانيسم هايي مانند مخمرها که طول عمر بيشتري دارند، انعطاف بيشتري نيز در برابر استرس و شرايط سخت از خود نشان مي دهند.
اين رفتار مخمرها در واقع بيانگر آن است که آنها تمايلي به پيرشدن ندارند و ميل به توليدمثل و توانايي انجام آن را به خوبي دارند، اما زماني که در شرايط سخت اينچنيني قرار مي گيرند توليد مثل را موقتا رها مي کنند و تا بهبود شرايط منتظر مي مانند.
والتر لونگو، استاديار دانشکده لئونارد ديويس در رشته کهولت شناسي و نويسنده مقاله مذکور مي گويد: ما آزمايش هاي مشابهي را روي سلولهاي انساني انجام داديم و به نتيجه مشابهي دست يافتيم ؛ البته نتيجه آزمايش هاي ما روي موجودات ساده اي مثل مخمرها موفقيت آميز بود و در زمان کمي صورت گرفت ، اما از آنجا که پستانداران ارگانيسم هاي بسيار پيچيده اي هستند دستيابي به عامل يا عوامل طول عمر در آنها مطالعات و آزمايشهاي موشکافانه وگسترده تري را مي طلبد.
لونگو مي گويد: ما تصور مي کنيم ، SIR2و همتاي آن در پستانداران SIR1، با جلوگيري از توليدمثل و بازسازي و اصلاح DNAو عدم پيشگيري از آسيب سلولي به فرآيند پيري در جانداران کمک مي کنند و مانع افزايش طول عمر در آنها مي شوند.
وي افزايش سن ، استقرار در معرض تشعشعات مضر، رژيمهاي غذايي غلط و فاکتورهاي محيطي را ازجمله عوامل بروز جهش در DNAمي داند و مي افزايد: اين جهش ها اصلاح پذيرند و سلولهاي بدن تمامي موجودات زنده قادر به رفع اين جهشها و بازسازي DNAهستند، اما زماني که جهشهاي DNAاز قابليت هاي سلولي پيشي مي گيرند و به شکل فرآيندي متمايز عمل مي کنند فاجعه سرطان شکل مي گيرد.
طبق نتايج تحقيقات لونگو و همکارانش ، بروز جهش هايي که براساس افزايش سن رخ مي دهد در ارگانيسم هايي که فاقد ژنهاي RAS2و SCH9هستند با سرعت کم و در موجوداتي که از هر دو ژن SCH9و SIR2محرومند، با سرعت فوق العاده کمتري صورت مي گيرد و اين يافته مي تواند کمک شاياني در جهت توليد داروهاي بازدارنده از جهش هاي سرطان زا در انسان و ابداع روشهاي درماني سرطان باشد.
لونگو با پيوستن به محققان مرکز سرطان USC Norrisهم اکنون درحال بررسي امکان حذف و يا پيشگيري از جهش هاي نامطلوب DNAاست، جهش هايي که براساس افزايش سن رخ مي دهد و با بروز سرطان در انسان ارتباط مستقيم و تنگاتنگي دارد.